Ο ΤΖΟΥΤΖΑΣ ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ ΤΩΝ ΘΕΩΝ Η ΜΗΠΩΣ ΤΩΝ ΤΡΕΛΩΝ?

Ένας καλός φίλος και δεινός αναρριχητής, μου έκανε παρατήρηση πως έχω να γράψω καιρό κάτι στο blog. Του είπα πως θα γράψω μια απλή συνταγή για ένα cheesecake. Η συνταγή γράφτηκε το μόνο που έμενε ήταν να φτιάξω ένα για να βγάλω καμιά φωτογραφία.. Κάπου εκεί λοιπόν, τρεις βδομάδες πριν δηλαδή έλαβα ένα τηλεφώνημα-πρόσκληση απ' το βουνό των θεότρελων να ανέβω πάνω με σκοπό να φτιάξουμε ένα αναρριχητικό βίντεο. Δε χρειάστηκε πολύ ώρα να το σκεφτώ, η συνταγή παρέμεινε στο ράφι, πάρθηκαν τα απαραίτητα τηλεφωνήματα προς εύρεση σχοινοσυντρόφου και πιο έτοιμος αποδείχθηκε ο φίλος Κούτουπ απ΄τα Χανιά.

Μερικές μέρες μετά, μας βρίσκουν ξάπλα στους διαδρόμους και τα σκαλοπάτια του κτελ Κατερίνης με προορισμό το Λιτόχωρο. Αυτά παθαίνεις αν δεν κλείνεις θέση, τουλάχιστον είσαι ξαπλωμένος ένω όλοι οι άλλοι κάθονται. Και σα να μην έφτανε αυτό φάγαμε και ένα μισάωρο μες τη ζέστη περιμένοντας στη διασταύρωση έξω απ το Λιτόχωρο ένα καλό άνθρωπο να μας πάει μέχρι τα Πριόνια, ο οποίος βέβαια δε σταμάτησε ποτέ. Εμπρός καλά μου ποδαράκια και να που ήρθε η ώρα να ανεβούμε και το φαράγγι του Ενιπέα.. 8 ώρες μετά και με ένα bivouac στη μέση φτάσαμε στο καλοκαιρινό εξοχικό μου, όπως πολύ θα ήθελα να είναι. Κάτι σαν το Βασιλέα Παύλο που το κατασκεύασε το 1964 με σκοπό να γίνει το ορεινό κατάλυμα της βασιλικής οικογένειας. Τώρα πια αυτό δε φιλοξενεί βασιλιάδες και βασιλόπουλα αλλά πεζοπόρους, ορειβάτες, αναρριχητές και γενικά ρομαντικούς ανθρώπους που γουστάρουν να κάθονται στη σεζλονγκ να πίνουν το καφεδάκι τους και να χαζεύουν αυτούς που σκαρφαλώνουν το θρόνο του Δία. Ο διαχειριστής του καταφυγίου αυτού δεν είναι ο οικονόμος της βασιλικής οικογένειας άλλα ένας απλός άνθρωπος που αψήφισε την "φυσιολογική" ζωή και εργασία στη πόλη και ανέλαβε το καταφύγιο αυτό καθιστώντας το, παρέα με το υπόλοιπο πλήρωμα του καταφυγίου, αναρριχητικό κέντρο βοηθώντας δραματικά στην εξέλιξη της αναρρίχησης στον Όλυμπο. Μιας και είπα πλήρωμα τι μπορεί να πει κανείς για αυτά τα τυπάκια, για το Τζέιμι, το Βαλέ, το Αρνί, τη Νικόλ, το Θόδωρα, πάντα πρόθυμοι για όλα. Ωραία εμπειρία να βρίσκεσαι μες στην κουζίνα στο πικ του Σαββάτου και να βλέπεις 100+ μερίδες να βγαίνουν απ' αυτη την τσίλικια κουζίνα που πιο πολύ θύμιζε αυτή του σπιτιού μου. Δεν είναι εύκολη υπόθεση η διαχείριση ενός καταφυγίου, είναι πολύ σημαντικό όμως να κάνεις αυτό που αγαπάς, να είσαι ικανοποιημένος με τη δουλειά σου, να ξυπνάς κάθε πρωί και να μην εύχεσαι να έκανες κάτι διαφορετικό. Τα παιδιά εκεί πάνω το έχουν καταφέρει αυτό, γουστάρουν πολύ τη δουλειά τους και το διασκεδάζουν.

Μέσα σε 5 μέρες λοιπόν σκαρφαλώσαμε, φωτογραφίσαμε, βιντεοσκοπίσαμε 6 χαρακτηριστικές διαδρομές στις κορυφές του Στεφανιού, του Μύτικα και του Σκολιού. Στο δρόμο της επιστροφής εκεί στην ευθεία πριν το Πλαταμώνα στρέφεις το βλέμμα σου δεξιά και βλέπεις για τελευταία φορά τις κορφές και λίγο δεξιότερα εκεί στα 2.648μ στην άκρη του οροπεδίου των μουσών ανεμίζει η σημαία του καταφυγίου Χρήστος Κάκαλος. Ήταν βαρύς και δύσκολος ο δρόμος της επιστροφής του Οδυσσέα, έτσι και ο δικός μας μόνο που στη περίπτωση μας δεν εξοργίσαμε το Θεό Ποσειδώνα  και φτάσαμε εγκαίρως πίσω στη δική μας Ιθάκη.  Φεύγοντας αντί να αδειάζει η λίστα με τα "things to do" σε αυτό το υπέροχο βουνό γεμίζει και αυτό που σκέφτεσαι είναι το πώς και πότε θα επιστρέψεις..

Πίσω στην Αθήνα χαζεύαμε τα πλάνα και προς μεγάλη μου έκπληξη είδα πως σε μια συνέντευξη δεν είχε καταγραφεί σωστά ο ήχος..Μα τον Τουτάτη, θα πρέπει να γυρίσω πίσω στο βουνό των Θεών και το καταφύγιο των τρελών, ποιος Θεός μου την έφερε πισώπλατα??

Δυο βδομάδες μετά και να σου ο Οδυσσέας πάλι στο δρόμο της επιστροφής παρέα αυτή τη φορά με σωστό μικρόφωνο, τη βασίλισσα του Πηνελόπη (Τζούτζαινα..) και ίσως το μεγαλύτερο σάτυρο που έχει περάσει ποτέ απ' την ιστορία της ελληνικής αναρρίχησης, ονόματα δε λέμε οικογένειες δε θίγουμε! Μοναδική ευκαιρία να αποθανατίσω αυτό το ανθρωπόμορφο φαλακρό μυθικό ον να σκαρφαλώνει! Έτσι κι έγινε, το υλικό για το αναρριχητικό μας βίντεο εμπλουτίστηκε και βάλαμε και άλλες δυο διαδρομές στο τσεπάκι μας. Η δεύτερη μας μέρα στο βουνό μας επιφύλασσε αντί για μια εύκολη απροβλημάτιστη αναρρίχηση στη διαδρομή των Σλοβένων στη βόρεια του Σκολιού, μια μίξη από διαδρομές-παραλλαγές στη περιοχή δεξιά-αριστερά της "Νάστου-Κινατίδη". Καρπός αυτής της βόλτας ήταν η διαδρομή-μίξη-παραλλαγή (πείτε την όπως θέλετε και όπως σας βολεύει) "Όταν ο Τζούτζας συνάντησε το βιαστή του Κινατίδη ψάχνοντας τους Σλοβένους", σκίτσο της οποίας θα βρείτε στο καταφύγιο. Κερασάκι στην τούρτα η τελευταία σχοινιά που τα είχε λίγο πολύ όλα, jenga, τραβέρσες, σχισμές, αρνητικά, βρύα. Ίσως αυτή η "αριστερή παραλλαγή εξόδου που δεν οδηγεί πουθενά" που είδα σε ένα σκίτσο, τώρα πια κάπου σε βγάζει.

Η αργοπορημένη μας άφιξη στο καταφύγιο και η γρήγορη αναχώρηση μας από εκεί δε μας έδωσε χρόνο να ολοκληρώσουμε το λόγο για τον οποίο πήγαμε στο βουνό. Η συνέντευξη θα πρέπει να παρθεί μια άλλη φορά. Είναι ωραίο να ξέρεις οτι πρέπει σύντομα να επιστρέψεις στο βουνό για "δουλειά".. 

Μήπως τελικά το καταφύγιο Χρήστος Κάκαλος είναι όντως το ορεινό κατάλυμα της βασιλικής οικογένειας και εμείς είμαστε τα μέλη αυτής? 

Όπως είχε πει πολύ εύστοχα ο Ελληνοαμερικανός φίλος CP στα γυρίσματα της επερχόμενης μικρού μήκους ταινίας ορειβατικού σκι που ετοιμάζουμε:

"Great nights, great people, awesome mountain, beautiful hut, great food, what more could you ask for?"

Για περισσότερες πληροφορίες όσον αφορά το καταφύγιο μπορείτε βρείτε στην ιστοσελίδα www.olympus-climbing.gr

Δε νομίζω να φτιάξω σύντομα cheescake για να βγάλω φωτογραφίες, οπότε ορίστε και η συνταγή του..

Η συνταγή μπορεί να πραγματοποιηθεί και εκτός σπιτιού όπου δεν υπάρχουν οι ανέσεις τύπου μίξερ, ψυγείο κτλ..

Υλικά: ενάμιση πακέτο μπισκότα digestive, μισή πλάκα βούτυρο, ένα ζαχαρούχο γάλα, ένα φιλαδέλφια 300gr και μισό λεμόνι.

Κατασκευή: Θρυμματίζουμε τα μπισκότα με τα χέρια και παράλληλα ζεσταίνουμε σε ένα μπρίκι το βούτυρο. Με το που λιώσει το περιχύνουμε στα μπισκότα αφού πρώτα τα έχουμε βάλει στη φόρμα μας. Πιέζουμε με τα χέρια έτσι ώστε να δημιουργηθεί ομοιόμορφος ο πάτος. Σε ένα μπολ ρίχνουμε το ζαχαρούχο και το φιλαδελφια και ανακατεύουμε με δυο πιρούνια, αφού ανακατευτούν καλά τα υλικά στίβουμε μισό λεμόνι, συνεχίζουμε το ανακάτεμα μέχρι να δέσει το μείγμα και ύστερα το ρίχνουμε πάνω απ' τα μπισκότα. Το σκεπάζουμε μη τυχόν και μας το φάνε τίποτε ζώα που μας έχουν πάρει μυρωδιά και το αφήνουμε μερικές ώρες έως ότου να πήξει (απαραίτητες θερμοκρασίες για να πήξει κάτω τον 10 βαθμών)

Οι παρακάτω φωτογραφίες και το backstage βίντεο οπτικοποιούν όσο το δυνατόν καλύτερα τα παραπάνω..Enjoy!

ΥΓ1: Όσοι αναρωτιούνται για το πως προέκυψε το Τζούτζας δεν έχουν παρα να πάνε στο καταφύγιο και ρωτήσουν "ο τζούτζας ποιος είναι?" 

ΥΓ2: Για να εξηγούμαστε, το κείμενο το έγραψα επειδή γούσταρα να το κάνω και όχι επειδή όφειλα, το ίδιο και ισχύει και για τις παρακάτω φωτογραφίες και το βίντεο.

"Κανέις δε μπορεί να κάνει πάντα αυτό που θέλει, αλλα ο καθένας μπορεί να μην κάνει ποτέ αυτό που δεν θέλει...

...Το αντίτιμο είναι κάποιες φορές υψηλό κι άλλες φορές πολύ χαμηλό, αλλά πάντα υπάρχει. Γιατί τίποτε καλό δεν είναι δωρεάν"

..είπε ο Χόρχε Μπουκάϊ

Το ορεινό μας κατάλυμμα. Καταφύγιο Χρήστος Κάκαλος.

Ο Κούτουπ στη διαδρομή "Σε περιμένω να'ρθείς" στην ανατολική του Στεφανιού.

Όχι δεν είναι Patagonia, Olympus baby!

Behind the lens..

Ξεμυτίζοντας στην κορφή ύστερα από αναρρίχηση στην "Γιάννης Κινατίδης" στο Μύτικα.

Μωρέ το μεγάλο φρεντάκι που είναι? είπε εκείνος. Δε πήραμε μεγάλο φρεντ!
Το φρεντάκι βρέθηκε στην κορφή, κρεμόταν στο μποντριε του ασφαλιστή..
Διαδρομή "Demleitner" στη δυτική του Στεφανιού.

Η Τζούτζαινα στη διαδρομή "Μάτι" τρέχοντας γιατί την κυνηγά ένας Σάτυρος!

Τα σχόλια και οι συστάσεις είναι περιττά, όσοι ξέρετε ξέρετε, όσοι δεν,
αμα τον συναντήσετε στο διάβα σας θα μάθετε..

Ιδού η αυτού μεγαλειότης Σταύρος Μωραϊτίνης. Ο μέγας σχοινοσύντροφος
 και δάσκαλος της ζωής.. πάνε 14 χρόνια περίπου απο τότε που αρχίσαμε παρέα τις αναρριχήσεις.

Μέσα στο "Μάτι"

Παιχνίδια με τον ήλιο κάνουν καθημερινά ο Μύτικας και το Σκολιό.

Ο Μιχάλης παρέα με το JN Βαλέ στη διαδρομή "πλάκα του Zerf" στη δυτική του Σκολιού.

Ο Μιχάλης πάνω στην πλάκα.

 Στη δίεδρο της "Νάστου - Κινατίδη" αφού έχουμε χάσει τους Σλοβένους και
συναντήσει το βιαστή του Κινατίδη.. και λίγο πριν βρούμε λύση στην "αριστερή
παραλλαγή εξόδου που δεν οδηγεί πουθενά"..Όποιος κατάλαβε κατάλαβε!

Ο Τζούτζας και η Τζούτζαινα στην κορφή της Σκάλας έχοντας ολοκληρώσει
την πρώτη παγκόσμια ανάβαση της "Όταν ο Τζούτζας συνάντησε το βιαστή του
Κινατίδη ψάχνοντας τους Σλοβένους"!

Μύτικας, Στεφάνι και στο βάθος η κόψη του Ξερολακιού.

ΒΔ ορθοπλαγιά του Σκολιού.

Στον πάτο του Καζανιού..

Στεφάνι, Μύτικας, Σκολιό.

Το οροπέδιο των μουσών απ, την ανατολική του Στεφανιού.

JN Βαλές..ή αλλιώς το μουστάκι του Ολύμπου!

Είναι απίστευτα φιλικά τα αγριόγιδα στον Όλυμπο, σε αντίθεση με αυτά της
Κρήτης που μυρίζουν άνθρωπο και τρέχουν χιλιόμετρα...

Καταφύγιο Χρήστος Κάκαλος και στο βάθος το Λιτόχωρο.

Ορειβατικό σκι στον Όλυμπο.

Επιστρέφοντας την προηγούμενη βδομάδα απ' το βουνό των θεών θέλησα να γράψω ένα  κείμενο για τις δυνατότητες του βουνού όσον αφορά το ορειβατικό σκι και όχι μόνο..

Πριν καλά καλά αρχίσω το "σκέφτομαι και γράφω" έλαβα ένα mail με το παρακάτω εξαιρετικό κείμενο του Μιχάλη Στύλλα με φωτογραφίες του Μπάμπη Γκιριτζιώτη. Δε υπάρχει λόγος να γράψω κάτι περισσότερο, ο λόγος στο Μιχάλη και τις υπέροχες φωτογραφίες του Μπάμπη.

ΥΓ: Μιχάλη ευχαριστούμε για την φιλοξενία και την ευκαιρία που δίνεις στον κόσμο, μέσω του καταφυγίου, να απολαύσει το βουνό. 

Τo παραπάνω άρθρο/αναφορά είναι ελεύθερο προς χρήση και διακίνηση προς άπαντες που σχετίζονται είτε με την ορειβασία είτε με τη χιονοδρομία με απώτερο σκοπό την προώθηση και προβολή του ορειβατικού σκι όχι μόνο στον Όλυμπο αλλά στην Ελλάδα γενικότερα!

ΤΑ ΒΑΘΙΑ ΝΕΡΑ ΤΗΣ ΜΟΝΑΧΙΚΗΣ ΑΝΑΡΡΙΧΗΣΗΣ a.k.a. DEEP WATER SOLO

Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού Ανεβαίνοντας:

Cova del diablo, In the night all cats are black 8a/S2

Psicoblog, deep water solo, σκαρφάλωμα πάνω απ' το νερό.. Πείτε το όπως θέλετε και όπως σας βολεύει, αυτή είναι η πιο νέα μόδα σκαρφαλώματος παγκοσμίως με επίκεντρο τη μαγευτική Μαγιόρκα. Βασικό χαρακτηριστικό της η απουσία σχοινιού, ασφαλιστή, σιδερικών και πάνω απ' ολα ground up προσπάθειες γιατί όπως έλεγε και ένας φίλος "style always matters". Ξεχάστε τα redpoint, top rope, τεχνητά, πάρε, δώσε, πρόσεχε, μπλόκ και όλες αυτές τις μπούρδες που ευνουχίζουν την ελευθερία της αναρρίχησης. "It's the purest way of climbing" είχε πει ο Chris Sharma και είχε απόλυτο δίκιο. Το μόνο που χρειάζεστε για να σκαρφαλώσετε εδώ είναι ένα ζευγάρι παπούτσια, μαγνησία, μπόλικη διάθεση για παιχνίδια με το νερό και λίγα από εκείνα τα ευρώ. Όχι δεν πάμε για bouldering μη μπερδεύεστε, ούτε στρωματάκι δε χρειάζεστε! Φύγαμε?

Ιούλιος 2009.

Λιαζόμουν σε μια παραλία των Χανίων με μια φίλη και σχεδιάζαμε τις καλοκαιρινές αναρριχητικές μας διακοπές. Το σχέδιο ήταν απλό και πολυφορεμένο, να πάμε οδικώς μέχρι το Courmayer με σκοπό να σκαρφαλώσουμε γρανιτένιες διαδρομές στις Γαλλο-Ιταλικές Άλπεις. Μια ο ζεστός ήλιος, οι παραλίες με τα καταγάλανα νερά, μια το γεγονός οτι το Πάσχα είχαμε πάει στο Chamonix, αυτά και άλλα πολλά είχαν αρχίσει να ανατρέπουν το αρχικό μας σχέδιο και να μας κάνουν να σχεδιάζουμε κάτι πιο καλοκαιρινό και εξωτικό. Κάπου εκεί πέφτει μια ερώτηση στο τραπέζι "γιατί δεν πάμε στη Μαγιόρκα?". Το μυαλό μου κατευθείαν διακτινίστηκε εκεί, άρχισε να σκέφτεται πως δεν υπάρχει καλύτερη ιδέα απ' αυτήν. Το σκηνικό ίδιο με εδώ, Μεσόγειος, καλοκαιράκι, παραλίες, με μια σημαντική διαφορά, πως εκεί θα σκαρφαλώναμε κάτι διαφορετικό. Όχι sport αναρρίχηση, όχι bouldering ούτε big wall..αλλά θα δοκιμάζαμε αυτή τη νέα μόδα σκαρφαλώματος ονόματι psicoblog ή αλλιώς deep water solo (DWS), με τη Μαγιόρκα να είναι ο νούμερο ένα προορισμός στον κόσμο για αυτό. Ε λοιπόν όπως καταλαβαίνετε δεν χρειάστηκε και πολύ σκέψη.

Οι επόμενες μέρες ήταν γεμάτες έρευνα για το πως θα πάμε, που θα μείνουμε, πως θα μετακινούμαστε, που είναι τα πεδία που θα σκαρφαλώσουμε, και γενικότερα πως θα κάνουμε τη ζωή μας πιο εύκολη στο νησί. Τα εισιτήρια κλείστηκαν και για να βγεί πιο οικονομικό το ταξίδι αποφασίσαμε να παρατείνουμε τη διαμονή μας στην Ισπανία για άλλη μια βδομάδα μιας και τα εισιτήρια της επιστροφής ήταν φθηνότερα τότε. Έτσι θα είχαμε την ευκαιρία να επισκευθούμε το Rodellar και την πανέμορφη, όπως πολλοί λένε, Βαρκελώνη.

Ένα μήνα μετά μας βρίσκει ο θερμός Αύγουστος να αποβιβαζόμαστε στο αεροδρόμιο της Παλμα στη Μαγιόρκα. Βρίσκουμε το όχημα μας, ένα scooter μάρκας Cooltra!, (φθηνότερη είναι η ενοικίαση αυτοκίνητου στην Βαρκελώνη απ' ότι το scooter στη Μαγιόρκα, βλέπε high season) και το παιχνίδι ξεκίνησε. Απ' την έρευνα που είχε προηγηθεί ξέραμε οτι το πιο οργανωμένο πεδίο-παραλία για DWS ήταν το Cala Varques οπου και πήγαμε κατεθυείαν. Η πρώτη εικόνα ήταν μια πανέμορφη παραλία γεμάτη κόσμο, ιστιοπλοϊκά, καταπράσινα νερά και βράχια.. μαγικά. 

Γρήγορη βουτιά στη θάλασσα και φύγαμε για αναγνωριστική επαφή με το βράχο. Στην αρχή ήταν κάπως περίεργα, ξεκινάς το σκαρφάλωμα χωρίς βέβαια σχοινιά, μποντριέ, σετάκια και σε κάποια φάση συνειδητοποιείς οτι έχεις φτάσει αρκετά ψηλά. Γνωρίζεις βέβαια οτι από κάτω σου υπάρχει η ασφάλεια του νερού αλλα και πάλι κάτι δεν πάει καλά. Αρχίζουν τα πόδια σου να τρέμουν, η καρδιά χτυπάει ολοένα και γρηγορότερα και πριν καλά καλά το καταλάβεις έχεις βγεί πάνω.. φφφχιουυ τη γλίτωσα! Μετά από δυο τρείς διαδρομές αρχίζεις και συνηθίζεις, γουστάρεις έχοντας αυτή την υπέροχη αίσθηση οτι σολάρεις με απόλυτη ασφάλεια. Σε αντίθεση με το σόλο εδώ έρχετε η ώρα που θα δοκιμάσεις και κάτι πέρα απ' τα όρια σου, θα φτάσεις στο σημείο οπου οι μύς σου θα έχουν γεμίσει γαλακτικό οξύ και σε εγκαταλέιπουν, τα πόδια σου μπερδεύονται κουνώντας τα δεξιά αριστερά χωρίς λόγο, στο σημείο οπου κανονικά θα έλεγες "Πάρε.."! Όσο και αν φωνάξεις κανείς δε θα μπορέσει να σε βοηθήσει και σύντομα θα καταλάβεις οτι η μόνη διέξοδος απο δω πέρα είναι μόνο πάνω. Και που το κατάλαβα αυτό, είπα μέσα μου "πάρε πέφτω" και σα να πήρα μια απάντηση που έλεγε "Σε έχω" και άρχισα να πέφτω να πέφτω να πέφτω.... Μπλουμ! Η αίσθηση είναι απίστευτη, μονάχα τότε καταλαβαίνεις οτι δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, φόβου και τότε αρχίζεις σιγά σιγά να μπαίνεις για τα καλά στο παιχνίδι, να αναζητάς όλο και πιο ψηλές διαδρομές, πιο δύσκολες. Τώρα καταλαβαίνεις γιατί όλοι οι αναρριχητές τριγύρω σου είναι χαμογελαστοί και χαρούμενοι σε κάθε αποτυχημένη προσπάθεια, σε αντίθεση με όλα τα υπόλοιπα αναρριχητικά πεδία που έχω επισκεφθεί κατά καιρούς. Για ένα περίεργο λόγο το άγχος αποβάλλεται με μαγικό τρόπο και για πρώτη φορά αρχίζεις να απολαμβάνεις 100% τη μοναδικότητα αυτού του αθλήματος, την ελευθερία των κινήσεων, τη συνεχή αίσθηση του κενού, σα να ξανακαλύπτεις τους λόγους για τους οποίους σκαρφαλώνεις.

Cava Varques

First cave

Transveral 7a 

No name roof 8a

No name roof 8a

Bandito 7c+

Μπορεί ο Αύγουστος να θεωρείται απαγορευτικός για αναρρίχηση στο νησί, λόγο ζέστης, παρ' όλα αυτά τα πεδία ήταν γεμάτα κόσμο με τις πιο δημοφιλής διαδρομές να έχουν μια ουρά  2-3 ατόμων (βλέπε Κάλυμνος). Δε πειράζει όμως, ή θα βγει πάνω γρήγορα ή θα πέσει στο νερό, επόμενος παρακαλώ!

Ο ήλιος σιγά σιγά φεύγει και σειρά παίρνει η παραλία, εξερεύνησεις στις γύρω υποθαλάσσιες και μη σπηλιές, slackline, μαγιορκέζικες μαγειρικές να γεμίζουν τα τσικάλια και τα στομάχια, κιθάρες, συζητήσεις. Δικαίος πολλοί έχουν παρομοιάσει την παραλία αυτή με το camp 4 του Yosemity ονομάζοντας την the beach 4.

Κάπως έτσι κύλησαν όλες οι μέρες στη Μαγιόρκα αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις, ένα μόνιμο χαμόγελο ικανοποίησης χαραγμένο στο πρόσωπό μου και την υπόσχεση πως στο μέλλον θα επισκεφτώ ξανά αυτό το μέρος.

Πέρασε ένας χρόνος απο την πρώτη φορά που επισκέφτηκα τη Μαγιόρκα. Επιστρέφοντας απο εκείνο το ταξίδι το μυαλό μου ήταν κολλημένο εκεί, σ'αυτά τα υπέροχα βράχια, στην παραλία, στους φίλους που απέκτησα..Έτσι ακριβώς νιώθω και τώρα, που μόλις επέστρεψα για τρίτη φορά απο εκεί. Τρία ταξίδια, τρεις διαφορετικοί μήνες με την καλύτερη περίοδο τελικά μετά απο πολλούς πειραματισμούς να είναι το φθινόπωρο (τέλη Σεπτέμβρη - τέλη Οκτώβρη). Ο τουρισμός έχει μειωθεί, οι παραλίες είναι άδειες, οι τιμές έχουν πέσει, το ίδιο και η κατεύθυνση του ήλιου με συνέπεια να χτυπάει τα βράχια από νωρίς το πρωί και να διώχνει την ανεπιθύμητη υγρασία που υπήρχε τους καλοκαιρινούς μήνες.

Έχοντας επαναλάβει τις περισσότερες διαδρομές στη γύρω περιοχή ήρθε η ώρα να επισκεφτώ ένα πεδίο για το οποίο όλοι μας έχουμε ακούσει και πιθανόν δεί σε πολλά αναρριχητικά βίντεο την ονομαζόμενη σπηλιά του διαβόλου, Cova del Diablo. Γνωστές διαδρομές όπως οι "Loskot and two smoking barels" 8a+, "In the night all cats are black" 8a, "Afroman" 7b, "Ejector seat" 7c, "Superwoman" 7a  φιλοξενούνται σε αυτό το πολυφωτογραφιζόμενο κομμάτι βράχου. Όσοι αναρριχητές είχαν την τύχη να σκαρφαλώσουν εδώ έχουν μείνει με τις καλύτερες εντυπώσεις απ' την ποιότητα των διαδρομών. Μια σημαντική διαφορά σε σχέση με άλλα πεδία είναι πως το ύψος του βράχου κυμαίνεται απο 15 μέχρι 23 μέτρα με τα περισσότερα crux να είναι πάνω απο 10 μέτρα απ' το νερό! Χαρακτηριστικό παράδειγμα η διαδρομή "Surfing in the bar" (ίσως το ομορφότερο 6c+ που έχω σκαρφαλώσει ποτέ) με το crux της να είναι η τελευταία κίνηση στα 20+ μέτρα.. 

Στο σημείο που άλλες διαδρομές του νησιού τελειώνουν, εδώ ουσιαστικά ξεκινάνε με τα πρώτα μέτρα να είναι αρκετά για να βάλουν σε σκέψεις τον αναρριχητή για τη συνέχεια.. Η αλληλουχία των κινήσεων είναι φοβερή, τα πιασίματα γλυκά όσο πρέπει και οι βουτιές απ' τα ψηλά σε κάνουν να αισθάνεσαι σα μικρό παιδί που μετά απο λίγο απλά θέλει κι άλλο.

Φαντασου τον εαυτό σου να έχει σκαρφαλώσει τα πρώτα 15 μέτρα της "Loskot and two smoking barels" (ίσως η πιο δημοφιλής διαδρομή DWS παγκοσμίως) να γνωρίζεις πως το crux έρχετε, να φτάνεις στο σημείο που κρατάς τα δύο τακάκια πριν τον μεγαλειώδη παλμό, να βλέπεις πόσο μακριά είναι η χούφτα, να λές στον εαυτό σου "δε το χω..", να ακούς απο κάτω τους υπόλοιπους αναρριχητές να σε ενθαρύνουν ο καθένας στη γλώσσα του και τότε απλά το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να χρησιμοποιήσεις οτι απόθεμα δύναμης και αν σου έχει απομείνει και μόνο τότε θα κατανοήσεις την ουσία του deep water solo. Τότε θα αναγκαστείς να ξεπεράσεις τα όρια σου και θα νιώσεις πως η πτήση στο κενό και η πτώση στο νερό ίσως είναι αυτό που τελικά αναζητούσες εκεί πάνω. Ο στόχος δεν είναι πάντα η επιτυχία, μπορεί αυτό το μαγικό χέρι να κρατήσει το πιάσιμο που είχες στοχέυσει με το βλέμμα και να βγείς πάνω απόλυτα ικανοποιημένος. Κάτι λείπει απ το παζλ όμως, όπως είπε και ο φίλος μου ο Φίλιπ μόλις ολοκλήρωσε τη διαδρομή αυτή "Let's go and feel the air.." και άρχισε να ίπταται στο κενό.. Και στις δύο περιπτώσεις θα νιώσεις πολύ μεγάλη ικανοποίηση, μια χαρά που προσωπικά δεν έχω ξανάνιώσει ποτέ μου κάνοντας αυτό το άθλημα..

To Cathedral της Πάλμα

Surfing in the bar 6c+/S2. Η έξοδος απ' το crux.

Στα 22+ μέτρα

Cova del diablo

Στο Porto Colom 

Βandito 7c+ 

Afroman 7a+/7b 

In the night all cats are black 8a/S2

In the night all cats are black

Loskot and two smoking barrels 8a+/S2, "let's go and feel the air"

Pablo, Cesar, Sasha, Ander, Radek, Jakub, Szymon, Marek, Filip σας ευχαριστώ..

κείμενο: Χρήστος Τσούτσιας

φωτό: Χρήστος Τσούτσιας, Szymon Haber

Οδηγίες προς τους ναυτιλομένους.

Χρήσιμες πληροφορίες

Εδώ το μόνο που πρέπει να έχετε είναι ένα ζευγάρι παπούτσια (τα πιο παλιά σας) και ένα σακουλάκι μαγνησίας. Η σόλα των παπουτσιών στεγνώνει πολύ γρήγορα αλλά και βρεμένα να είναι πατάνε μια χαρά. Όσον αφορά τη μαγνησία καλό θα είναι να έχετε μαζί σας και ένα μπουκαλάκι υγρής μαγνησίας, έτσι δε χρειάζετε να κουβαλάτε το σακουλάκι μαζί σας στο σκαρφάλωμα. Σε περίπτωση που βραχεί δε στεγνώνει καθόλου έυκολα και ύστερα θέλει ξέπλυμα με γλυκό νερό. Συνήθως αφήνουμε το σακουλάκι στην αρχή της διαδρομής ή σε μία τρύπα πριν το crux. Πωλούνται στην αγορά και πλαστικά σακουλάκια που στεγνώνουν πολύ γρήγορα, οπότε πριν απο κάθε προσπάθεια προσθέτετε όσο μαγνήσιο σας είναι αρκετό για τη διαδρομή.

Προσοχή πάντα πριν το σκαρφάλωμα πρέπει να γίνετε μια αναγνωριστική βόλτα και να εντοπίζονται όλα τα σημεία εξόδου απ το νερό, και στις περίπτωση που χρειάζετε σχοινί ή σκάλα βλέπουμε σε τι κατάσταση είναι και αν χρειάζετε κάνουμε αντικατάσταση. Τα βράχια βρίσκονται συνήθως μακριά απ τις ακτές και η θάλασσα μπορεί να είναι αρκετά ταραγμένη οπότε θέλει πολύ προσοχή, μπορεί να πιστέυουμε οτι είμαστε καλοί κολυμβητές αλλά ύστερα απο μια άτσαλη πτώση στο νερό και πρισμένοι απ' το σκαρφάλωμα η έξοδος απ το νερό δεν είναι οτι πιο έυκολο. Αναρριχητής ύστερα απο ανεπιτυχή έξοδο απ το νερό πνίγηκε στην προσπάθεια του να προσεγγίσει κολυμπώντας τη διπλανή παραλία.. γι αυτό λοιπόν μην υπερεκτιμήσητε τις κολυμβητικές σας ικανότητες.  

Όσο πιο ήρεμη είναι η θάλασσα τόσο πιο επώδυνη είναι και η βουτιά απ' τα ψηλά. Όποτε είναι ταραγμένη οι βουτιές είναι σχεδόν ανώδυνες και αυτό γιατί το αφρισμένο νερό κρατάει μέσα του οξυγόνο.

Βαθμολογίες

Αν ξεφυλίσετε τον οδηγό θα παρατηρίσετε πως σ'όλα τα πεδία οι διαδρομές ξεκινούν από 6a και αυτό γιατί οτιδήποτε ευκολότερο θά ναι θετικό, οπότε σε περίπτωση πτώσης θα υπάρχει πρόβλημα πρόσκρουσης στο βράχο. Κάθε διαδρομή έχει δύο βαθμολογίες μία για τη δυσκολία (σε γαλλική κλίμακα) και μία για την επικινδυνότητα απο S0 μέχρι S3.

Διαμονή

Υπάρχει η δυνατότητα ελέυθερου camping σε παραλίες, προσοχή όμως όχι μέσα σε δάση που βρίσκονται δίπλα στην παραλία. Όσο πιο απομακρισμένες και ερημικές είναι τόσο λιγότερες πιθανότητες υπάρχουν να σας ενοχλήσει η αστυνομία. Καλά ακούσατε, η αστυνομία στο Cala Varques κατέβαινε μια φορά τη βδομάδα κάνοντας παρατηρίσεις σε όσουν είχαν κατασκηνώσει στο δάσος και ρίχνοντας πρόστιμα σε όσους έχουν ανάψει φωτιά (600euro)!!  Σε περίπτωση που είστε πολλά άτομα συμφέρει πολύ η ενοικίαση σπιτιού-βίλας.

Μετακινήσεις

Για αυτούς που ταξιδεύουν low budget η καλύτερη λύση είναι η easyjet και η ryanair. Απο Αθήνα (Κρήτη ή Βόλο για τη ryanair) προς Μιλάνο και ύστερα Μιλάνο - Πάλμα. Από το αεροδρόμιο της Πάλμα μπορείτε να πάρετε ένα λεωφορείο και να κατευθυνθείτε στο κέντρο απο όπου και παίρνετε τρένο με προορισμό το Manacor. Από εκεί υπάρχουv λεωφορεία που σας πάνε στο Porto Cristo (τριγύρω απ το οποίο είναι και πολλά πεδία για deep water solo). Το καλοκαίρι η ενοικίαση αυτοκινήτου είναι αρκετά ακριβή, το φθινόπωρο όμως οι τιμές πέφτουν αισθητά και με 25€ ανα μέρα μπορεί κανείς να ενοικιάσει ενα ευρύχωρο μικρομεσαίο αυτοκίνητο.